Wandeling bij Castellane: Cadières de Brandis

Tegenover de parkeerplaats, rechts naast een verlaten hotel, is een onverharde weg die naar het begin van de wandeling loopt. Vanaf de parkeerplaats op de Col de Lèques (D4085) is het ongeveer tien minuten lopen naar het eerste gele bordje. Het weggetje oogt nogal troosteloos, een modderig pad naast een verlaten hotel. Al snel kom je echter in het bos terecht. Hier sta je direct voor de keuze: lopen we de lusvormige wandeling linksom of rechtsom? Wij kiezen voor het eerste en hebben daarmee het voordeel dat we via een gemakkelijke weg kunnen stijgen en kunnen afdalen over het gedeelte met rotsblokken. Als je het leuk vindt om lekker omhoog te klauteren, kun je beter rechtsom lopen.

Het is warm als wij in april beginnen aan de klim naar boven (± 400 meter stijgen). We hebben uitzicht op het glinsterende water van het Lac de Castillon, de rivier Verdon en enkele wit besneeuwde bergtoppen in de verte. Gelukkig is er wat te kijken, want de onverharde weg waarop we lopen is niet veel bijzonders. Na een half uurtje sturen de gele strepen ons een smaller bospaadje op en wordt de route interessanter.

Pas echt leuk wordt het als we even later de andere zijde van de berg bereiken, bij de splitsing naar Villars-Brandis. Vanaf nu lopen we over de flanken van de berg, met recht voor ons de Cadières. Daar willen we naartoe! Maar tot die tijd is er om ons heen genoeg te zien. Links strekken de bergen zich uit en beneden in het dal stroomt de Verdon met ons mee. Ons paadje voert tussen de lavendel, buxusstruiken en verschillende grassoorten door, verder naar boven.

Als we denken er bijna te zijn, verdwijnen de Cadières uit zicht en moeten we nog een stukje tussen de bomen door. Kort daarna komen we bij een splitsing. Rechts begint de afdaling naar de Col de Lèques, links loopt een paadje omhoog voor het laatste kwartiertje naar de Cadières.

We staan aan de rand van een enorme afgrond. Flinke rotsen torenen boven ons uit en grote rotsblokken liggen in de diepte onder ons. Als we nog een stukje verder klimmen wacht ons de echte beloning voor de wandeling: een plateau (op 1.545 meter) met fantastisch uitzicht over de omgeving. Hier moet je geen hoogtevrees hebben, want de randen van het plateau gaan honderden meters recht naar beneden. Voor ons is dit echter een perfecte plek om te lunchen, met uitzicht op de vallei, het dorpje Chasteuil en de oude Romeinse weg die tussen de bergen slingert.

Pas als we weer aan de afdaling zijn begonnen komen we voor het eerst andere wandelaars tegen. Via hetzelfde paadje lopen we weer terug naar de splitsing. Een groepje gepensioneerden loopt de route rechtsom en is via de rotsblokken omhoog geklommen. Wij dalen via deze kant af en vinden dit één van de mooiste stukken van de route, met onder meer een passage door een soort tunneltje, gevormd door een afgebroken rots. Nog een klein stukje door het bos en we komen weer uit bij de splitsing waar we vertrokken zijn. Deze wandeling was een verrassend hoogtepunt in de omgeving!