Wandeling naar de Anenhütte in het Lötschental

Op het stuk na de parkeerplaats kun je eerst een beetje warmlopen op een breed en vlak pad, dat je langs de rivier Lonza dieper het dal invoert. Al vrij snel kom je langs een bruggetje en kun je kiezen of je links- of rechtsom loopt. Wij adviseren om linksom te lopen, omdat je dan op de terugweg een mooi uitzicht hebt terwijl je over een graat wandelt.

Het pad voert nu tussen de bomen door en gaat geleidelijk aan wat meer omhoog. De uitzichten zijn hier al prachtig, met onder ons het water van de Lonza en ver boven ons de besneeuwde bergtoppen.

Als we onder de bomen vandaan komen lopen we op een prachtige vlakte. Het is begin september en de bosbessenstruiken vlammen rood tussen het groene gras. Hier en daar zien we mensen met emmers tussen de struiken rondstruinen om de rijpe bosbessen te plukken. Wij hebben daar geen tijd voor, maar helpen een handje mee door ook af en toe wat te snoepen.

Hoe verder we richting de gletsjer lopen, hoe kaler het landschap wordt. In feite lopen we hier tegen de geschiedenis in: hoe dichter we bij de gletsjer komen, hoe jonger de vegetatie is. Over de bergflanken aan onze rechterkant loopt een confronterende streep: het ijs lag tot het jaar 1850 nog op deze hoogte. Nu smelt de gletsjer ieder jaar met 18 meter dikte en 4 meter lengte.

Het laatste gedeelte richting de hut moeten we behoorlijk klimmen en aangezien we redelijk laat zijn vertrokken, brand de zon op ons gezicht. Hijgend en puffend komen we boven. Gelukkig kunnen we pinnen in deze moderne hut, want een groot glas cola gaat er wel in. We zijn inmiddels twee uur onderweg.

Na deze verfrissing vervolgen we aan de andere kant van de hut onze weg. We lopen over een graat in het midden van het dal en voelen ons de koning te rijk. Wat een uitzicht! In dit eerste stuk van de terugweg dalen we direct flink en ongeveer 350 meter onder de hut steken we met een bruggetje de Lonza over. Het landschap is inmiddels weer compleet anders, met bomen, veel losliggende stenen en behoorlijk meer nattigheid dan boven. Aan de overkant zien we af en toe het pad waar we op de heenweg overheen hebben gelopen.

Na ongeveer vijf kwartier wandelen besluiten we een klein stukje om te lopen richting de Grundsee. Met onze voeten het helderblauwe water kijken we in de richting waar we zojuist vandaan zijn gekomen. Op deze warme dag zijn er meerdere wandelaars die een duik in het ijskoude water als beloning zien na een lange dag wandelen.

Vanaf het meer is het nog ongeveer een half uur lopen naar de parkeerplaats. In totaal hebben we vier uur over deze wandeling gedaan.